Już 145 osób śledzi art.bloxa na Facebooku. Dołącz do nich - dostaniesz informacje o nowych notkach prosto na swoim profilu. Zostań fanem!

Pierwsze wrażenie - Space Invader. Ale z każdą chwilą jest lepiej. To chyba jeden z ciekawszych, jeśli nie najciekawszy i nie najbardziej pomysłowy logotyp, jaki do tej pory przygotowało jakiekolwiek polskie miasto. Korzysta z nowoczesnej pikselowej stylistyki, którą znamy m.in. ze świetnego loga Łodzi, ale nie tylko ona stanowi o końcowym efekcie. Bo jak dobrze "sprzedać" miasto, które kojarzy się w całym kraju z kopalniami i szarzyzną? Projektanci postawili na kolor, ale nie zamietli kopalnianego problemu pod dywan, a wręcz przeciwnie, sprytnie nim zagrali.

Kilkanaście dni temu, nagle i praktycznie niezauważenie, dobiegła końca jedna z największych współczesnych artystycznych love story. W wieku 74 lat w Nowym Jorku zmarła Jeanne-Claude. Bardziej znana jako żona słynnego Christo.

Urodzili się dokładnie tego samego dnia, a poznali w 1958 roku w Paryżu. Miał tylko namalować portret jej matki. Ona, z dobrej francuskiej rodziny. On, bułgarski uchodźca. Ona szczęśliwie zaręczona. On zakochany w jej przyrodniej siostrze. Miesiąc przed swoim ślubem zaszła z nim w ciążę i ściągnęła na siebie gniew krewnych. Z mężem rozstała się po miesiącu i od tej pory stali się z Christo nierozłączni. Już w 1961 roku zrealizowali w Paryżu pierwszy wspólny projekt. W geście protestu przeciwko Murowi Berlińskiemu, zablokowali jedną z paryskich ulic beczkami z ropą. Rozgłos przyszedł szybko. Trzy lata później przenieśli się do Nowego Jorku. Jeanne-Claude przekonała męża, że wszystkie wspólne projekty powinni podpisywać tylko jego nazwiskiem. Ta strategia okazała się skuteczna. Charakterystyczne nazwisko Christo zaczęło być w Stanach rozpoznawalne.

Działali w skali niespotykanej dotąd u artystow współczesnych. Ich spektakualarne przestrzenne projekty miały tylko jeden cel - cieszyć oko widza. Nie przypisywali im żadnych ukrytych znaczeń. Każda kolejna instalacja zyskiwała popularność, bo była zrozumiała dla zwykłych ludzi. Christo i Jeanne-Claude prawdpodobnie zrobili dla popularazycji sztuki współczesnej więcej, niż setki artystów przed nimi. Odwoływali się do najprostszych instynktów. Na realizację swojego najsłynniejszego projektu - opakowania berlińskiego Reichstagu - czekali ponad 20 lat. W czasach NRD nie dostali zgody władz. Udało się dopiero w 1995 roku. Budynek-symbol zniknął pod kilometrami srebrnego materiału. W ciągu jednego dnia Christo i Jeanne-Claude stali się znani na całym świecie. Miliony telewidzów i turystów zachwycały się ich niezwykłym, szalonym pomysłem. Podobnym do tego, który zrealizowali 12 lat wcześniej, kiedy otoczyli różowym materiałem 11 wysp u wybrzeży Miami.

Po opakowaniu Reichstagu zyskali gwiazdorski status. Jeanne-Claude mogła wreszcie wyjść z cienia męża i także jej nazwisko zaczęło pojawiać się pod wspólnymi projektami. W 2005 roku z własnych funduszy zbudowali w nowojorskim Central Parku dokładnie 7503 "bramy". Marzyli o tej instalacji od 1979 roku. Dopiero zgoda burmistrza Michaela Bloomberga otworzyła im drogę do realizacji. Mieszkańcy miasta byli zachwyceni.

Jeanne-Claude i Christo byli całkowicie oddani sobie i swojej sztuce. Złożyli przyrzeczenie, że w razie śmierci jednego z nich, drugie będzie kontynuowało pracę nad kolejnymi projektami. Nigdy nie latali wspólnie samolotem, żeby nie zginąć wspólnie w ewentualnej katastrofie.

Nagła śmierć Jeanne-Claude przerwała przygotowania do realizacji dwóch zaplanowanych instalacji, jednak w specjalnym oświadczeniu Christo zapewnił, że zostaną one dokończone. Tak jak pragnęłaby tego jego żona.