Budynek MHP zaprojetowany przez JEMSów o ok. 20 % wykracza w swej pd. - zach. części poza określone w warunkach konkursu granice nieprzekraczalnej lokalizacji i nie mógł być nagrodzony, a co najwyżej wyróżniony...
GB

natalka paszkowska i marcin mostafa, podrzucam.

Dodam jeszcze, że nagrodzona praca to jedyny projekt, który proponuje wspólny plac dla Pałacu i MHS, który poza walorami przestrzennymi, tworzy dialog architektoniczny z przeszłością i "wciaga" Palac do ekspozycji muzeum.

i moze jeszcze praca, która wygrała odnosi się bezpośrednio do Osi Stanisławowskiej??? co myslę przeczytajcie revcloud.pl/?p=1378#more-1378

Nagrodzony został jałowy, beznamiętny projekt-most ignorujący kanion Trasy Łazienkowskiej i Zamek Ujazdowski. Znamiennym tego objawem jest przemilczanie panoramy od strony Wisły. Wynika to z faktu, że projekt ów panoramę tę ostatecznie niszczy. A przecież zadanie konkursowe polegało głównie na rehabilitacji zranionej Trasą Łazienkowską panoramy Warszawy. Zamiast rozwiązać ten problem, zabliźnić ową ranę, projekt staje się żałosnym wykrzyknikiem podkreślającym klęskę projektantów i ich mocodawców zaakcentowana naroślą budynku szczerba Skarpy, zieje jeszcze wyraźniej. To nie sztuka uchylić się od konfrontacji z trudnym zadaniem integracji budynku w wąwozie Trasy Łazienkowskiej i zaprojektować go tak jakby znajdował się on w szczerym polu. Wynikiem tej nieudolności jest nie tylko destrukcja widokowa, ale także dookolna redukcja roli wrażeniowej i subiektywnej wartości Zamku Ujazdowskiego.
Patrząc od strony Pragi, zwycięski projekt posiada dyskretny urok przymkniętego sedesu, z pod którego właśnie brutalnie wyrwano klozet. Przepraszam, za przyziemność tego wisielczego humoru, ale został on zainspirowany takowąż jakością procesu decyzyjnego w Konkursie.
Projekt ów sprawia na mnie nieodparte wrażenie adaptacji, czyli budynku zaprojektowanego dla innej sytuacji i przystosowanego jedynie do lokalizacji ustalonej dla Konkursu. Jego koncepcja predestynuje go do takiej roli - owa obojętna architektura znaleźć by się mogła w dowolnym miejscu świata, a platforma, na której został ulokowany, powoduje, że jest on doskonale odporny na otoczenie. Fakt, że pod spodem znajduje się Trasa Łazienkowska a obok Zamek Ujazdowski, nie wywiera na nim najmniejszego wrażenia. Inaczej rzecz ujmując, Warszawa dostąpiła, prawdopodobnie, zaszczytu kupna surowca wtórnego po cenie pełnowartościowego produktu.
Nie wiem, czy koniecznie trzeba kochać to Miasto, jako rodowity warszawiak wiem, że nie zawsze jest to miłość bezkonfliktowa. Niewątpliwie jednak, jeżeli istnieją miasta bezwarunkowo zasługujące na szacunek, to jest wśród nich, i to na czołowym miejscu, miasto-bohater, Warszawa. Na pewno jednak ci, którzy podejmują najważniejsze dla tego miasta decyzje, nie powinni pałać w stosunku do niego podskórną nienawiścią. To co wyrządzone ma zostać Warszawie tym projektem, można jedynie uznać za akt wrogi.
Proponuję, by zainteresowani poszli do biurowca Skylight obok Złotych Tarasów na wystawę projektów MHP (mają tam znaleźć się również te, których nie dopuszczono do drugiego etapu), i sami dokonali wyboru najlepszego projektu. To przecież wasze miasto i wasze podatki, które właśnie mają zostać sprzeniewierzone.
Kończę, bo zrobiło się przykro...
Uczestnik, aktualnie w Niemczech.